مخم تاب ورداشته... حماقته... خريته...اختلال دوقطبیه... احمقانس... ضعفه... سایکوزه... تحریک پذیری مفرطه... نوسانات خلقيه... نشونه ي تخريب مغزيه... شيداييه... مانياس... بیماری مانیک دپرسیوه...

امشب با يه تيغ...

نوشته شده توسط مترسک فیلسوف در | لینک به این مطلب

يه نوشيدني با آنزيم اضافه لطفا...

من يه آدم ِ عقده اي ام. من يک آدم عقده اي هستم .يک عقده اي ِ بي سواد. من جي.ش دارم. بعضي وقتام گريه مي کنم. من يه خودکار دارم. تو چي؟ من عقده اي ام. امروز رفتم "پاساژ". هر چي تيشرت و شلوار جين بود خريدم. پشت چراغ قرمز صداي ظبتم رو تا 28 بلند کردم. ردش کردم. وقتي رسيدم. با کفش ميرم تو. با شلوار جين ِ نو و تيشرت شونزده هزار تومنيم مي خوابم... تا فردا صبح من عقده اي ام...

بوست ميكنه ، همونطوري كه يه روز منو بوس ميكرد. بوت ميكنه ، همونطوري كه يه روزي منو بو ميكرد. بغلت ميكنه ، همونطوري كه يه روز منو بقل ميكرد. دوستت داره ، همونطور كه يه روزي منو. و عاشقت ميشه... گفته بودم دق ميكنم. دق نمي کنم و اين از همه چيز غم انگيزتره.

امروز وقتي داشتم مي ريدم قلبم درد گرفت ... خيلي جاي اميدواريه . چون قبلنا هر وقت قلبم درد مي گرفت ، مي ريدم... خداحافظ معضلات روحم.
پ ن : تقديم با نهايت عاطفه به همه عزيزاني که از صميم قلب سعي براي آزار من دارند.

به غريبه: جسم بدون روح نمي خواي؟ يا روح رو با جسم مي خواي؟ تقصير من نيس . روحم تحمل جسمم رو نداشت. آخه جسمم پر شده از نفرت , انتقام  وحسرررررت .  منو با جسمم گذاشت و رفت . يعني يه بار که فروختمش اونم گذاشت رفت .مي دوني به چي؟ به هوس بيست و چند ساله ي يه معشوق . خندم مي گيره . معشوق. مزخرفه. خواستن آبروي آدما با هوس نره . اسم عشق گذاشتن روش . آره غريبه فروختمش به زجر يه زن. به اعتبار يه مرد و..... ولي من هنوزم مغرورم . مضحکه نه؟ مغرورم چون يه همچين روحي داشتم. خيلي بده كه... خيلي بده. تو دروغگوترين غريبه ي دنيایي. حرفمم پس نميگيرم.

نوشته شده توسط مترسک فیلسوف در | | لینک به این مطلب

عنوان ندارد

اين همه صبح شد و اين همه شب! اين همه ، همه چيز شوخي بود و اين همه: مترسک زندگي را زياد جدي گرفت... چند ساعت قدم زدن توي قبرستون و چند ساعت زل زدن به قبرهاي کوچيک و بزرگ... من پخته شدم. ديروز ، توي قبرستون ، مترسک فيلسوف ، نوشت:"خسته شدم" ديگر مترسک نيستم(به حرف و تنها يک نام)! از امروز ، يک مترسک براي شما قصه خواهد گفت...يک مترسک واقعي...واقعي تر از اون الاغي که فکر ميکنه ، پژو 206 توي قبر جا ميگيره...

نوشتن راز بزرگيه. توي نوشتن راه ميري! توي نوشتن پر ميشي! توي نوشتن بالا ميري ، پايين مياي ، ميخندي ، دل ميدي ، دل ميگيري... بيرون ، همه چيز تاريکه سرد ، بيروح ، احمقانه... از بيرون که بنويسي ، حتي اگه يه تلنگر باشي... الهه ي نوشتن(فئودر داستايفسکي) با اون صرع خوشگلش ، ميخنده... هر کي مينويسه مسئوله!مسئول خودش! با يه سئوال:"چراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا؟"...چرا؟

ديروز اتفاق افتاد ، توي پله هاي دانشگاه... سلام كه كردم گفت:بفرماييد؟!... " من عاشق شما شدم... اسمتون فيفيه؟" خنديد. "شما عاشق چي من شديد؟"...گفتم:" چند روز پيش سرتون رو 90 درجه به چپ چرخونديد. تو زاويه ي 37 درجه ، عاشق چشاتون شدم!... کلي خنديد. کلي خنديد.

ميم. مثل منا همون دانشجوي رشته ي حسابداري با چشماي عسلي و اخلاق پسر كشش كه ديشب پشت پنجره ي اتاقش... حتي فكرش رو هم نميكرد مترسك فيلسوف با همون حس گمناميش يه روز جلوش سبز بشه ، يه روزي ، يه جايي ، يه كسي ، به مناسبت ديده هاي غمناك عاشقات... تمنا ميكنم ، تنهام نذار...

حاشيه: ببخـــــش... من پشيمونم.
حاشيه: ميخندي؟... بايد دورت ببندي....
حاشيه: وقتي مترسك واسه خودش ارزشي داره ، هر كسي لياقت آغوشش رو نداره...
حاشيه: تو كه هر كسي نيستي عزيزم.

نوشته شده توسط مترسک فیلسوف در | | لینک به این مطلب

باز هم تاريخ زنان، به روايت يك...: زن ها در طول تاريخ ، نه ارباب بودند... نه برده!هه هه هه: زن ارباب!!زن برده!!(استثنا ها را بي خيال مي شويم...اما !اما!...در لباس معشوقه(بهار نارنج)، انتقام سختي از جنس برتر گرفتند...سخت! سخت!

مترسك تبديل به غول بزرگي شده بود ، با عينك دايره اي شكلش هر روز كتاب ميخوند... يدفعه بهارنارنج با بالهاي فرشته ايش ميپره و مياد وسط صفحه بعدش مترسك كتاب رو محكم ميبنده تا همه ي غرور بهارنارنج لاي كتاب ، خاطره بشه... تا اينكه سال ها بعد كتاب رو باز كنه و به خاطره هاش بخنده... شايدم گريه كنه...

بهار نارنج ، شيشه قلب مترسک بدبخت را شکست. شيشه ها پخش زمين شد.بهارنارنج ، مست دنياي نارنجي خودش ، روي شيشه ها ميرقصيد و...شيشه اي پايش را دريد. زخم به آرامي خوب شد و بهار نارنج به رقص ادامه داد.سالها گذشت.بهار نارنج مرد.زهر اثر کرده بود

طبق افسانه ديگري که روزي پدربزرگم برايم ساخت ، سالها قبل ، تولد پدر پدربزرگم تنها چند صدم ثانيه مانده به تمام شدن کار، باعث شد افسانه من هنوز فقط يک افسانه باشد... درست مانند بهارنارنجم!

حاشيه: چکه ميکنم در تو... سر ريز ميشوم در خود... چكنم؟ لبريز اويم... چه كنم
حاشيه: اونا كه ميگن آدما رو ميشه از رو چشمشون شناخت،اين چشم من! اگه راست ميگين منو بشناسين ببينم
حاشيه: برو توي هوايي بيا که دل کندن ازت غير ممکن باشه
حاشيه: اشك منو در نيار ، پا رو دله من نذار ، قلب من واسه تويه ، سر به سر من نذار
حاشيه: چگونه مي توان يك...را دوست داشت؟(جاي خالي رو با هر چيزي ميتوني پركني.حتي اسم خودت)

نوشته شده توسط مترسک فیلسوف در | | لینک به این مطلب